Verwend als we zijn gaan mijn vrienden en ik elk jaar op wintersport met onze bruine mutsen. Lekker een weekje met vrienden er tussenuit is altijd een welkome onderbreking van de natte en donkere winter in Nederland. Want als je een beetje laat gaat, zeg in februari, dan is het in de Alpen al heerlijk toeven. Als je geluk hebt glij je de hele dag zonder jas op skies of op je snowboard de bergen af en sta je in de namiddagzon lekker te keuvelen met grote glazen bier. Heerlijk allemaal!
Maar verwend als we zijn wilden we vorig jaar wel eens wat anders. We hadden de landen rond de Alpen wel een beetje gezien en vroegen ons af of er niet iets anders was. Of er niet een andere leuke bestemming voor ons was om naar toe te gaan en daar van de sneeuw te genieten. Een mooie website met prachtige foto's bracht ons bij Canada. Op de site werden ons hoge bergen, verse poedersneeuw, een prachtige natuur en leuke feestjes in het vooruitzicht gesteld. Dat zou een dure grap worden maar we besloten het toch te doen.
Het werd een prachtige week. Op een levensgevaarlijk incident na dan. Op de laatste dag van onze vakantie waren we in een rustig deel van het gebied aan het skien en boarden. We waren nog wat versuft van de avond ervoor omdat we een leuk feestje hadden gehad en het erg laat was geworden. Op een bospad gebeurde het. We stonden oog in oog met een bruine beer. We schrokken ons het leplazarus natuurlijk en vreesden voor ons leven. Toen de beer dichterbij kwam om aan te vallen zag dit monsterlijke beest dat Hennie een bruine muts op zijn hoofd had gemaakt van namaakbont. Het dier schrok er zo van dat het op de vlucht sloeg en ons achterliet. Met het art kloppend in onze kelen beseften we ons dat de muts van Hennie ons gered had.
Die avond hebben we op het leven geproost, het glas geheven en een broodje aap gegeten. Dat smaakte!
